به گزارش چغادک نیوز: حسین سرمشقی از فعالان رسانه ای استان بوشهر در یادداشتی نوشت؛ در روزهای اخیر، عده زیادی از روشنفکران، فعالان مدنی و چهره‌های شناخته‌ شده از اقصی نقاط کشور با انتشار پیام‌ها و محتواهای متعددی، از مردم جنوب کشور ابراز حمایت کرده‌اند که این همدلی، در ذات خود اقدامی ارزشمند و شایسته قدردانی است؛ اما در عین حال، پرسش‌هایی درباره زمان، نحوه و محتوای این موضع‌ گیری‌ها مطرح می‌شود.

نخست آنکه، چرا این حمایت‌ها پس از  حدود ۱۳۰ روز سکوت آغاز شد و در روزهای وقوع جنگ، صدای روشنی از بسیاری از این افراد شنیده نشد؟

دوم، چرا در این مواضع بیشتر بر رنج مردم جنوب تأکید شده و به اصل تجاوز نظامی به کشور و عاملان آن اشاره نشده و چرا مواضع خود را قاطعانه در حمایت از کشور اعلام نداشته اند؟

سوم، چرا در قبال به شهادت رسانیدن قائد امت، فرماندهان، وزرا، مسئولان، شهروندان و کودکان بی‌ گناه میناب، یا مراسم تشییع و تدفین آنان و بخصوص رهبر شهید که جهان را از موج عظیم ۴۰ میلیونی تشیبع کنندگان در کشور و عراق خیره کرده  و رسانه های دنیا بدان پرداخته بودند موضع و محتوایی از سوی بسیاری از این افراد دیده نشد و چرا شعارهای خونخواهی و انتقام جنایات دشمن از آنان شنیده و دیده نشد؟

چهارم، چرا در جریان جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان و حملات بعدی که بار دیگر مناطق جنوبی کشور را هدف قرار داد، واکنش مشابهی منتشر نشد؟

پنجم، چرا در این موضع‌ گیری‌های اخیر، واژه‌ها و مفاهیمی مانند متجاوز، آمریکا، اسرائیل یا دیگر عاملان حملات به وطن، کمتر مورد اشاره قرار گرفته یا به‌ کلی حذف شده‌اند و حتی نامی از جمهوری اسلامی  و حتی موفقیت های رزمندگان در عقب راندن و ضربه به دشمن متجاوز دیده نمی شود؟

ششم، در شرایطی که کشور بیش از هر زمان دیگری به همبستگی و انسجام ملی نیاز دارد، چرا برخی مواضع به گونه‌ ای تنظیم شده‌اند که بیش از محکوم کردن تجاوز خارجی دشمنان آمریکایی و صهیونی، متوجه نقد دولت یا حاکمیت هستند؟

هفتم، چرا در برخی مواضع، جنگ افروزی را باید به جمهوری اسلامی نسبت داد در حالی که مدام مورد تجاوز و کشتار قرارمی گیرد، چرا جنگ افروزی دشمن مورد نقد و محکومیت قرار نمی گیرد؟

هشتم، چرا در مواضع خود تقدیر و تشکری از مدافعان حریم وطن نمی شود که تا آخرین قطره خون خود در حال دفاع از مردم هستند تا به ما گزندی وارد نشود؟

نهم، چرا تاکید و پافشاری  به مسئولان برای دفاع از وطن و حفظ دستاوردهای نظامی، هسته ای، موشکی و.. نمی شود که آنان نیز دلگرم به ادامه مسیر شوند؟

دهم، چرا در خصوص حفظ عزت و اقتدار جمهوری اسلامی ایران در خلیج فارس و تسلط کامل بر تنگه هرمز سخنی گفته نمی شود؟

با وجود این پرسش‌ها و مواضع ناقصی که گرفته شد؛ اما اصل حضور و اظهار نظر منتقدان و روشنفکران درباره مسائل ملی، که پس از شکستن سکوتی حدودا ۱۳۰ روزه، رقم خورده است امری مثبت و قابل توجه است و باید آن را به فال نیک گرفت و هر اقدامی که به تقویت همدلی و دفاع از منافع ملی بینجامد، شایسته استقبال و تقدیر است.

ولی نکته مهم تر آن است که فعالان مدنی و روشنفکران دغدغه مند نباید ناخواسته در دام دشمن گرفتار شده و بگذارند دشمن از این ماجرا سوء استفاده نموده و آن را با ایجاد دو دستگی و انشقاق به نفع خود مصادره نمایند که در شرایط کنونی بهترین راه  حفظ اتحاد و همدلی و دفاع همه جانبه از جمهوری اسلامی ایران در برابر تجاوز به  ایران کهن می باشد.

در نهایت، نباید فراموش کرد که جنوب، بخشی جدایی‌ناپذیر از ایران است و هرگونه حمله به آن، حمله به تمامیت ارضی و حاکمیت جمهوری اسلامی ایران محسوب می‌شود و در چنین شرایطی، حفظ وحدت ملی، محکوم کردن صریح هرگونه تجاوز از سوی آمریکا و رژیم صهیونی و حتی کشورهای عربی و اعلام انزجار از کشتار شهروندان ایرانی، فارغ از گرایش‌های سیاسی، ضرورتی انکارناپذیر است.

لازم است بدانیم؛ دفاع از مردم جنوب، زمانی کامل و معنادار خواهد بود که همزمان با اتحاد و همدلی با سایر دیدگاهها به دفاع از کل مردم کشور پرداخته شود و اصل تجاوز به جمهوری اسلامی ایران و عاملان آن نیز به‌ صراحت محکوم شوند./انتهای پیام