- 28 شهریور 1405
- اخبار استان , خبر ویژه , صفحه اصلی چغادک نیوز , يادداشت ها
- کد خبر 138493
- ایمیل
- پرینت
true
true
true
false
false
true
true
true
سایز متن /
true
به گزارش چغادک نیوز: علی فقیه از فعالین فضای مجازی و پیشکسوتان رسانه ای استان بوشهر در یادداشتی نوشت؛ بوشهر استانی است که بخش مهمی از اقتصاد آن به صنایع نفت، گاز، پتروشیمی و انرژی گره خورده است؛ اما پرسش افکار عمومی این است که سهم دانشآموزان بوشهری از این ظرفیت اقتصادی کجاست؟
در شرایطی که خانوادهها برای تأمین هزینههای تحصیل فرزندان خود تحت فشار قرار دارند، بازگشت بخشی از دانشآموزان به مدارس دولتی، یک هشدار جدی است. این بازگشت را نمیتوان صرفاً افزایش اقبال به مدارس دولتی تلقی کرد؛ بخشی از آن، محصول کاهش قدرت اقتصادی خانوارهاست. خانوادهای که تا سالهای گذشته امکان پرداخت هزینههای مدارس غیردولتی را داشته، امروز ممکن است به دلیل افزایش هزینههای مسکن، خوراک، حملونقل و سایر مخارج زندگی، ناچار به انتخاب مدرسه دولتی باشد.
این تغییر رفتار اقتصادی خانوادهها، اگر با افزایش متناسب ظرفیت و امکانات مدارس دولتی همراه نباشد، میتواند به افزایش تراکم کلاسها، فشار بیشتر بر معلمان و کاهش کیفیت آموزشی منجر شود.
کمبود معلم؛ مسئلهای که نمیتوان به روزهای آغاز مدرسه موکول کرد.
در همین شرایط، آموزشوپرورش استان بوشهر با کسری دستکم یکهزار و ۵۴۰ معلم و معاون مواجه است. این عدد صرفاً یک آمار اداری نیست؛ پشت هر کلاس بدون معلم، مجموعهای از دانشآموزان و خانوادههایی قرار دارند که انتظار دارند فرزندانشان از حق طبیعی خود برای آموزش باکیفیت برخوردار باشند.
پرسش اساسی اینجاست: چرا مسئلهای با این ابعاد باید در آستانه بازگشایی مدارس به یک دغدغه جدی تبدیل شود؟
کمبود نیروی انسانی آموزشی، موضوعی نیست که بتوان برای آن در روزهای پایانی شهریور نسخه موقت پیچید. نیاز مدارس به معلم باید ماهها قبل احصا شود، بازنشستگیها و خروج نیروها پیشبینی شود، ظرفیت جذب و بهکارگیری نیرو مشخص شود و برای کلاسهای درس از مدتها پیش برنامهریزی صورت گیرد.
اگر قرار است بخشی از کمبودها با اضافهتدریس، نیروهای خرید خدمات، حقالتدریس یا راهکارهای موقت جبران شود، باز هم این پرسش باقی است که برنامه پایدار آموزشوپرورش استان برای سالهای آینده چیست؟
مدرسه را نمیتوان با «فعلاً به هر شکل کلاسها را تشکیل دهیم» اداره کرد. کیفیت آموزش، نیازمند برنامهریزی پیشاپیش و نیروی انسانی کافی و باانگیزه است.
صنعت بوشهر؛ مسئولیت اجتماعی فقط در گزارش عملکرد نیست
موضوع دیگری که نمیتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد، سهم صنایع بزرگ استان در توسعه زیرساختهای آموزشی است.
در سالهای اخیر، بر استفاده از ظرفیت مسئولیتهای اجتماعی صنایع برای توسعه مناطق پیرامونی تأکید شده و موضوع مدرسهسازی نیز در این چارچوب مورد توجه قرار گرفته است. انتظار افکار عمومی این است که این رویکرد از سطح شعار و وعده عبور کند و به برنامهای مشخص، شفاف و قابل سنجش تبدیل شود.
استانی که میزبان بخش بزرگی از صنایع انرژی کشور است، نباید برای ساخت یا نوسازی مدرسه در مناطق کمبرخوردار خود همچنان با کمبود منابع مواجه باشد.
مسئله فقط ساخت چند ساختمان نیست. توسعه مدرسه یعنی ساخت کلاس، تجهیز آزمایشگاه، ایجاد فضاهای ورزشی، توسعه هنرستانها، تأمین تجهیزات آموزشی و فراهم کردن محیطی شایسته برای دانشآموزانی که در کنار صنایع بزرگ کشور زندگی میکنند.
اگر صنعت از منابع مسئولیت اجتماعی خود برای مدرسهسازی استفاده میکند، باید مشخص باشد چه تعداد مدرسه، در کدام شهرستان، با چه اعتباری و در چه بازه زمانی ساخته خواهد شد. شفافیت در این زمینه، مطالبهای عمومی است و نه امتیازی برای یک دستگاه یا مجموعه خاص. چرا آموزشوپرورش باید زودتر وارد میدان شود؟
در این میان، عملکرد ادارهکل آموزشوپرورش استان نیز نیازمند پاسخگویی جدی است.
حتی اگر بخشی از مشکلات آموزشوپرورش خارج از اختیار استان باشد، این واقعیت نمیتواند ضرورت برنامهریزی بهموقع را منتفی کند. دستگاه متولی آموزش باید از ماهها قبل تصویر دقیقی از نیازهای خود داشته باشد: چند معلم کم داریم؟ کدام شهرستانها با کمبود بیشتری مواجهاند؟ کدام مدارس با افزایش ثبتنام روبهرو شدهاند؟ چه تعداد کلاس جدید نیاز است؟ چه تعداد مدرسه نیازمند توسعه یا نوسازی است و منابع ساخت آنها از کجا باید تأمین شود؟
اگر این اطلاعات بهموقع استخراج و به مسئولان ملی، استانداری، سازمان برنامه و بودجه و صنایع استان ارائه شود، امکان مطالبهگری و تصمیمگیری نیز بیشتر خواهد شد.
مشکل زمانی آغاز میشود که کمبودها در آستانه بازگشایی مدارس رسانهای شوند و بعد همه دستگاهها به دنبال راهحل فوری باشند.
مدیریت آموزشوپرورش باید چند ماه جلوتر از زنگ مدرسه حرکت کند، نه چند روز عقبتر از آن.
دانشآموز بوشهری نباید هزینه ضعف هماهنگیها را بپردازد
در نهایت، آنچه نباید فراموش شود، دانشآموز است.
دانشآموز بوشهری مسئول کمبود معلم نیست. مسئول افزایش هزینههای زندگی نیست. مسئول تأخیر در ساخت مدرسه نیست و نمیتواند خلأ میان ظرفیت اقتصادی صنعت و نیازهای اجتماعی استان را جبران کند.
این دانشآموز حق دارد در مدرسهای ایمن و مجهز، در کلاسی با تراکم منطقی و در کنار معلمی که فرصت کافی برای آموزش دارد، تحصیل کند.
خانواده بوشهری نیز حق دارد بداند چرا با وجود ظرفیتهای اقتصادی عظیم استان، همچنان باید نگران هزینههای تحصیل، کمبود فضای آموزشی و کمبود معلم باشد.
اکنون زمان آن است که آموزشوپرورش استان، استانداری، نمایندگان استان، وزارت آموزشوپرورش و صنایع بزرگ بوشهر به جای پاسکاری مسئولیتها، یک برنامه مشخص و زمانبندیشده برای آموزش استان ارائه کنند؛ برنامهای که در آن سهم هر دستگاه، منابع مالی، تعداد مدارس مورد نیاز، نیاز نیروی انسانی و زمان اجرای پروژهها روشن باشد.
زنگ مدرسه که به صدا درمیآید، دیگر جایی برای وعده باقی نمیماند؛ آنچه در کلاس درس دیده میشود، نتیجه برنامهریزیهایی است که ماهها و سالها قبل انجام شده یا انجام نشده است.
بوشهر از صنعت ثروت میگیرد؛ انتظار زیادی نیست اگر سهمی از این ثروت، پیش از آنکه به ساختمانها و آمارهای اقتصادی تبدیل شود، به آینده فرزندان همین استان اختصاص پیدا کند.
مدرسه، هزینه نیست؛ سرمایهگذاری برای آینده بوشهر است. و اگر امروز برای آن برنامه نداشته باشیم، فردا هزینه بسیار بیشتری خواهیم پرداخت.
false
true
false
true
